W porównaniu z długoterminowym kooperacyjnym rynkiem gazu powiązanym z ceną ropy, rynek przetargowy na dostawy spot ma wiele zalet. Niemniej jednak zmiana ceny spot LNG nie może w pełni odzwierciedlać obecnej sytuacji rynkowej. Na rynek LNG wpływają takie czynniki, jak cena umowy na dostawę LNG czy cena gazu rurociągowego powiązana z ceną ropy. Jak dotąd czynniki te nadal mają duży wpływ. Na przykład 20-procentowy - 25 procentowy wzrost cen ropy w 2017 roku jest ściśle powiązany ze wzrostem cen gazu w tym samym okresie. Na podstawie tej korelacji można przewidywać, że rynek gazu ziemnego będzie w 2018 roku optymistyczny.
Był okres w przeszłości, kiedy cena spot gazu ziemnego gwałtownie spadła w porównaniu z uzgodnioną ceną, co miało miejsce, gdy szok rynkowy był poważny, np. w latach 2008-2009. Przed prognozowaniem sytuacji na rynku gazu ziemnego Warto zastanowić się nad tym pytaniem: czy w przyszłości będzie duża luka między produkcją a konsumpcją LNG? Można powiedzieć, że do tej pory nie było dużej luki między produkcją a konsumpcją LNG – podaż przyspiesza, a popyt systematycznie rośnie. W 2017 roku światowe zapotrzebowanie na LNG wzrosło o ok. 40 mld m sześc., z czego trzy czwarte (30 mld m sześc.) pochodziło z regionu Azji i Pacyfiku, a reszta (10 mld m sześc.) pochodziła z rynku europejskiego.
Wzrost zakupów gazu ziemnego w Chinach wsparł połowę wzrostu popytu w Azji. Jednocześnie Chiny są również krajem o najszybszym wzroście zakupów gazu ziemnego, a ich krajowe zapotrzebowanie na gaz prawdopodobnie wzrośnie w 2018 roku. Bardzo szybko rosło również zapotrzebowanie Korei Południowej na gaz (wzrost o 5 mld m sześc.) .
Jednak pod względem całkowitego wolumenu zamówień na pierwszym miejscu nadal plasuje się Japonia, za nią Chiny, a na trzecim miejscu Korea Południowa.
Podaż i popyt na gaz ziemny w niektórych regionach
Wzrost importu gazu ziemnego do UE (o ok. 10 mld metrów sześciennych) wynika głównie z kilku krajów basenu Morza Śródziemnego (Francja, Włochy, Hiszpania i Turcja). Popyt krajów północno-zachodniej Europy jest w zasadzie stabilny, a import LNG do Wielkiej Brytanii nawet się zmniejszył. Warto wspomnieć, że LNG ostro konkuruje z gazem ziemnym rurociągowym w Europie, zwłaszcza w Europie Środkowej. W 2017 r. wielkość importu netto gazu ziemnego z UE wzrosła o około 30 mld metrów sześciennych, z czego większość wzrostu stanowił gaz rurociągowy. W rzeczywistości wzrost o 10 miliardów metrów sześciennych to już duża liczba dla Europy. Dzięki dużemu popytowi na gaz ziemny w regionie, obecny wolumen zakupów LNG zakończył trend spadkowy około 2015 roku i powrócił do poziomu z 2012 roku.
Sytuacja importu LNG na Bliskim Wschodzie nie jest tak optymistyczna, jak oczekiwano. Po wzroście importu o 10 miliardów metrów sześciennych w 2016 roku, wolumen importu nieznacznie spadł w 2017 roku, częściowo z powodu rozwoju krajowych złóż gazu w Egipcie, który zmniejszył regionalny popyt importowy.
Wzrost podaży LNG w 2017 roku wynika głównie ze wzrostu mocy w Australii i Stanach Zjednoczonych. Jako dwie nowe wiodące siły na światowym rynku LNG, moc LNG w Australii i Stanach Zjednoczonych szybko rośnie.
Wzrost podaży w Australii (około 15 miliardów metrów sześciennych w całym roku) wynika głównie z nowych mocy produkcyjnych projektów Wheatstone i Gorgon. Prawie cała nowa produkcja w tym kraju została wysłana do Chin i Japonii (nieznacznie zmniejszono zakupy LNG z Kataru). Jednak rzeczywista produkcja w Australii jest nadal niższa niż oczekiwano, ponieważ zgodnie z wcześniejszymi oczekiwaniami, nowe moce produkcyjne w Australii mogą osiągnąć 25 mld m sześc. w 2017 roku.
Oczekuje się, że po uruchomieniu w tym roku projektów Ichthys i Prelude, roczna zdolność eksportowa australijskiego LNG wzrośnie o 17 miliardów metrów sześciennych. W związku z powyższymi projektami, moce projektów budowanych w Australii będą bardzo ograniczone, najczęściej od 5 do 10 mld m sześc. rocznie.
